« زندگی همیناش قشنگه دیگه »

قبلا وقتی تو داستان یا رمانی می خوندم که طرف شبا بدون نگاه کردن به ماه

خوابش نمیبره یا با نگاه کردن به ماه آرامش میگیره ، راستش خندم میگرفت . با

خودم میگفتم آخه یه دایره یا یه حلال از اون که سفیدِ یا گهگاهی کِرم رنگ چه چیز

مجذوب کننده ای داره ؟

اما حالا ...

اما حالا وقتی به ماه نگاه میکنم نا خودآگاه رو لبام یه لبخند محو میشینه و

احساس میکنم آرومتر شدم .

راستش حقیقت تلخیه که از شدت تنهایی نگاه کردن به ماه آرومت میکنه . شاید

بهخاطر اینکه وقتی ماه و میبینی حس میکنی اونم تنهاست و فقط تو نیستی که تو

این دنیا تنهایی .

این حس و غالبا ستاره ها یا پارچه مخملی آسمون شب بهت القا نمیکنه .

فقط و فقط ماه ...

بالاخره تنهایی به وجود اومده که چند نفری در گیرش باشن و منم یکیشون .

تنهایی این نیست که هیچ کس دور و برت نباشه و تو منزوی باشی ، تنهایی

اینه که هیچ کس درکت نمیکنه ؛ این یعنی اوج تنهایی .

این جمله رو هم میزارم آخر متنم که بدونم زندگی همیشه بر وفق مراد نیست .

« زندگی همیناش قشنگه دیگه »

قلب آتشین...